Jest taka bariera, o której mówi się rzadko, a która zatrzymuje mnóstwo rodziców. Brzmi mniej więcej tak: „Chętnie bym go przepytała, ale musiałabym najpierw sama opanować te wszystkie daty, układy, dopływy. Po dziewięciu godzinach pracy. Nie dam rady."
Znam to bardzo dobrze. Sama siadałam wieczorem z podręcznikiem syna i przypominałam sobie daty rozbiorów Polski, zanim w ogóle mogłam o cokolwiek zapytać. Często po prostu odpuszczałam — bo to było ponad siły.
Dlatego powiem Ci rzecz, którą samej zajęło mi zaskakująco długo, by ją zobaczyć.
Nie musisz mieć wiedzy w głowie
Żeby przepytać dziecko, nie musisz znać materiału. Musisz mieć przed oczami pytanie i odpowiedź.
To naprawdę cała tajemnica. Nie jesteś na tym wieczorze uczennicą, która ma nadrobić piątą klasę. Jesteś osobą, która zadaje pytania i sprawdza, czy odpowiedź się zgadza. A do tego wystarczy kartka.
Jak to zrobić w praktyce
Potrzebujesz listy: pytanie z jednej strony, odpowiedź z drugiej. Możesz ją przygotować na kilka sposobów:
- zwykłe karteczki — pytanie z przodu, odpowiedź z tyłu;
- zeszyt podzielony pionową kreską na pół;
- sam podręcznik plus kartka, na której dziecko (albo Ty) wypiszecie odpowiedzi.
Potem jest już prosto: czytasz pytanie, dziecko odpowiada z pamięci, Ty zerkasz na odpowiedź i mówisz, czy się zgadza. Tyle. Nie musisz rozumieć, dlaczego akurat ta data albo ten narząd — wystarczy, że widzisz, co jest poprawne.
Dlaczego to działa tak dobrze
Może się wydawać, że to „za mało", skoro Ty sama się nie uczysz. Jest dokładnie odwrotnie. To dziecko ma wyciągać wiedzę z głowy — i to ono robi przy tym całą pracę umysłową. Twoja rola to podać pytanie i potwierdzić odpowiedź. W tym układzie dziecko korzysta najwięcej, a Ty tracisz najmniej sił.
Przy okazji znika poczucie „nie nadaję się do pomagania". Bo nadajesz się — pomaganie nigdy nie wymagało, żebyś znała na pamięć dopływy Wisły.
A trudniejsze przedmioty?
Nawet przy materiale, którego zupełnie nie pamiętasz, ta metoda działa — bo opiera się na gotowej odpowiedzi przed Tobą, nie na Twojej wiedzy. Jeśli odpowiedź jest dłuższa albo wymaga wyjaśnienia, poproś dziecko: „wytłumacz mi to tak, jakbym nie znała tematu". Jeśli potrafi wyjaśnić prosto i własnymi słowami — rozumie. Jeśli recytuje zdania z podręcznika — właśnie znaleźliście lukę do powtórzenia. I znów: nie musiałaś niczego umieć, żeby to wychwycić.
